Wigilia...Czas radości, pokoju ciszy w komunii ze sobą i innymi... Czas pachnących i kolorowych choinek... Czas prezentów...

Szczególnie w takim dniu pamięta się o kimś kto jest bliski, w sercu i w myślach. Pragnie się wydobyć z siebie to co najpiękniejsze, by podarować mu właśnie.

Wiem co chciałabym otrzymać, zapomnienie. Bo Ty już o mnie zapomniałeś, jesteś o krok dalej ode mnie. Ja zrobiłam z siebie idiotkę, nie dość, że muszę zapomnieć o Tobie to jeszcze muszę sobie wybaczyć.

A mogło być tak pięknie...świątecznie...

Jak żyć z tą świadomością? Kusi mnie by zadzwonić do Ciebie i dowiedzieć się co o tym wszystkim myślisz, tylko po co? Będzie mi z tym lepiej? Ta rozmowa jest potrzebna mi a nie Tobie. Chciałabym dostać choćby cień nadziei. A prawda jest jedna, trzeba zapomnieć.

Póki co stanę z opłatkiem w ręku przy oknie i prosto w gwiazdy wyślę Ci moje życzenia.