Czujesz jak zewsząd ogarnia Cię chłód: jesieni, ulicy, ludzi dookoła. Marzysz o cieple, wiośnie patrząc smętnym wzrokiem na zapłakaną szybę. Nagle spostrzegasz pajęczynę. Jej widok wprowadza cię w jeszcze większą złość. Zrywasz apaszkę z oparcia krzesła, wyskakujesz na kamienny parapet i zamachujesz się na znienawidzoną pajęczynę. Rozluźniasz jednak pięść i wolną już rękę opuszczasz ku twarzy. Ten bezradny gest jeszcze bardziej podkreśla Twoje zdziwienie. Pajęczyna jest taka piękna i misternie utkana, że stoisz w zachwycie. Po chwili wyłania się gospodarz: duży włochaty pająk. Uśmiecha się do Ciebie przyjaźnie i coś mówi. Nie rozpoznajesz słów, ale dociera do Ciebie delikatność jego głosu. To wszystko sprawia, że zaintrygowana oczekujesz dalszych wydarzeń. W końcu z melodii pajęczego głosu wyłaniasz słowa:

Noc. Las. Tylko wąskie światło latarki odkrywa przede mną zarośniętą ścieżkę. Opuszczona przez ciebie idę wytrwale mimo ogarniającego mnie lęku. Od czasu do czasu oglądam się za siebie, widzę błyski twojego światła gdy upadasz do przydrożnego rowu. Z początku czekam, aż mnie dogonisz, potem już nie, gdyż noc coraz ciemniejsza... Czas wracać do domu.

Wreszcie wygospodarowałeś w swoim bogatym dniu chwilę czasu tylko dla siebie. Już siedzisz w fotelu okryty ciepłym pledem i czytasz swoją ulubioną książkę. Do Twojego pokoju wraz z wieczorem zakrada się zaduma. W tej sytuacji książka wypoczywa na Twoich kolanach grzbietem do góry. Chwila nieuwagi powoduje, że zsuwa się na podłogę. Towarzyszący temu szmer przywołuje Cię z powrotem. Straciłeś już ochotę na lekturę, więc nie zamierzasz jej podnosić, ale zaciekawia Cię coś innego. Są to drobiazgi, które wymknęły się z kart książki i leżą u Twoich stóp. Coś Ci przypomniały, bo uśmiechasz się i bierzesz je do ręki. Szczególnie długo patrzysz na zasuszony kwiat. Przygasła jego uroda, bo wypłowiał i przestał pachnieć. Ale dla Ciebie jest nadal bardzo żywy. Przenosi Cię do miejsca, w którym się urodził. Tam gdzie zakwitł dla Ciebie, oczarował Cię sobą i zapragnąłeś go ocalić dla siebie.

Siedzisz przy kominku w swojej domowej biblioteczce. Oglądasz jakieś stare roczniki czasopism, ale zupełnie nie pochłaniają Twojej uwagi. Pragniesz coś przeżyć, doświadczyć.

Myślisz o tym popijając z pękatej czarki gorącą lipową herbatę.