|
Dzisiaj jest
Czwartek.
23 lutego 2012.
Imieniny obchodzą
Bądzimir, Damian,
Florentyn, Łazarz,
Piotr, Romana, Roma,
Seweryn.
Do końca roku zostało
313 dni.
|
Ta historia mogła się zdarzyć każdemu z nas i być może wydarzyła się naprawdę. Oddajemy w Wasze ręce jej początek. Jak się ułożą dalsze losy bohaterów tylko od Waszej wyobraźni zależy.
Kolejny fragment opowiadania, taki by można było do niego dopisać dalszy ciąg, tekst ok. 3000 znaków (2 strony) należy przesłać na adres Love Story podany w zakładce napisz do nas w menu głównym lub założyć konto użytkownika i dodać tekst w odpowiedniej kategorii. Spośród przesłanych materiałów wybierzemy najlepszą pracę, która będzie kontynuacją wątku głównego opowiadania.
Chwytajcie za pióra, otwórzcie laptopy. Czekamy na Wasze wersje wydarzeń.
Redakcja e-MOCcji
Zapraszamy do pisania o Waszych emocjach w innych działach.
Czujesz, że żyjesz? Napisz o tym!
Siedziałam i myślałam i nic nie wymyśliłam … i po co było tyle siedzieć i myśleć? Można było po prostu siedzieć i nie myśleć, a efekt byłby taki sam.
No kochana… tak to można czeską komedię zacząć, ale nie historię miłosną, hmm - tym razem nie pójdzie tak łatwo.
On zmierzał w moją stronę, uśmiechając się lekko, a ja za wszelką cenę starałam się opanować drżenie kolan i utrzymać „niezobowiązująco - nie zainteresowany” uśmiech. Był już bardzo blisko... i nagle zatrzymał się, jego twarz zmieniła wyraz, odbiło się na niej coś, czego nie umiałam zdefiniować: zaskoczenie?... rozczarowanie?... Mruknął pod nosem:
Siedziałam nieruchomo w tym oczekiwaniu. Patrzyłam jak idzie w moją stronę. Zaczęłam chyba trochę panikować. Dawno nie czułam takiego kontaktu z mężczyzną. Przyznaję się sama przed sobą otwarcie, dawno nie czułam żadnego kontaktu, z żadnym mężczyzną. A ten mężczyzna właśnie zbliżył się do mojego stolika, chwycił krzesło, a ja przestałam oddychać. Uniósł je lekko i przesunął, po czym zgrabnie je wyminął i zniknął tuż za mną.
Jego twarz rozpromieniła się w uśmiechu, a ja czułam , że tonę w bezkresnej otchłani. Wiedziałam, że to wyjątkowa, piękna chwila. Wyczuwałam, że mam przed sobą kogoś wyjątkowego, mężczyznę wrażliwego, spragnionego bliskości i uczucia. W jego oczach widać było radość i nadzieję, jak u rozbitka, który po wielu dniach dryfowania widzi na horyzoncie światła bezpiecznej przystani.
Prace objęte prawem autorskim. Kopiowanie i rozpowszechnianie w jakikolwiek sposób zabronione.