Nie umiem zapomnieć.

Codziennie budzę się i zasypiam z Jego Imieniem na ustach ...Rozmawiam w myślach, analizuję, wymyślam coraz to nowe rozkminy, jak to On ładnie nazywał. Z rozumem sobie radzę. Ale z sercem już nie.

Szukam pocieszenia w muzyce i znajduję. Skor to wyraził świetnie  w "Zapij Zabij Zapomnij".

Zapijać  - nie będę bo to nie w moim stylu. Najwyżej słowem.

Zabić - nie bo kocham, ale jeśli ma być w moich myślach, to  niech to będzie bez bólu i tej wszechogarniającej tęsknoty.

Zapomnij -  nie bo to coś najpiękniejszego co przytrafiło mi się w życiu.

Czujesz jak zewsząd ogarnia Cię chłód: jesieni, ulicy, ludzi dookoła. Marzysz o cieple, wiośnie patrząc smętnym wzrokiem na zapłakaną szybę. Nagle spostrzegasz pajęczynę. Jej widok wprowadza cię w jeszcze większą złość. Zrywasz apaszkę z oparcia krzesła, wyskakujesz na kamienny parapet i zamachujesz się na znienawidzoną pajęczynę. Rozluźniasz jednak pięść i wolną już rękę opuszczasz ku twarzy. Ten bezradny gest jeszcze bardziej podkreśla Twoje zdziwienie. Pajęczyna jest taka piękna i misternie utkana, że stoisz w zachwycie. Po chwili wyłania się gospodarz: duży włochaty pająk. Uśmiecha się do Ciebie przyjaźnie i coś mówi. Nie rozpoznajesz słów, ale dociera do Ciebie delikatność jego głosu. To wszystko sprawia, że zaintrygowana oczekujesz dalszych wydarzeń. W końcu z melodii pajęczego głosu wyłaniasz słowa:

Nie - jedno słowo, które wszystko zmienia. Zabiera nadzieję, obdziera ze złudzeń, które były miłe dla udręczonego mózgu.

Nie, nie jesteś dla mnie ważna, nie mam dla ciebie czasu, nie myślę już o Tobie, nie będę pisał, nie będę dzwonił, nie istniejesz już dla mnie. Nie ma Cię dla mnie.

Ale dla mnie jesteś. Dla mnie nic się nie zmieniło, tak samo myślę o Tobie. Imię Twoje tak samo jak wczoraj pachnie dla mnie wiosną, fiołkami, bzem i czułością. Wszystkim co świeże i czyste.